Mevrouw en Mijnheer Van Holsbeeck,
Mevrouw,
Wat U overkomt is met geen woorden te beschrijven. Er is eerst die daad, koud en
ijzig, Uw geliefde zoon tot staan gebracht in zijn leven, een bevroren moment voor
hem, een eeuwig brandend vuur voor U, de hel zoals men ze ons als kind voorhield.
Hier een betoog houden is niet op zijn plaats, Uw leven is vernield en op vreselijke
wijze elke dag opnieuw verbrand zonder je te doden. Uw wonden kunnen niet
genezen, ze vreten aan Uw lichaam en worden steeds dieper en pijnlijker. Ik ween met
U. Mijn tranen zijn niet vol zoute wraak maar vol medeleven voor U.
Het onvermogen iets te herstellen aan deze gruwel doen Uw tranen, vol gezouten
wraak, rode strepen treken over Uw wangen.
Dat een medemens, rechter van beroep, oordeelt over een mededader, in
mededogen voor wat hem overkwam, doet U op de tanden bijten en terecht.
Diep, erg diep, dodelijk menselijk verdriet, kan niet gestild worden door de daad
van het apparaat, het gerechtelijk apparaat. Niet zij deden Uw kind verstommen maar
worden nu wel de daders van een familiaal drama, het Uwe.
Wat ik U wil zeggen is dat moest U de gelegenheid hebben de dader en mededader
eigenhandig te straffen in de geest van Uw onmenselijk leed, dan is het niet zeker dat
U dit ook zal doen.
Maar U kan wel een ander pad bewandelen. Voor dit leed en pijn Uw huwelijk
aantast en U beiden zich laat afglijden naar een uitzichtloze depressie, is er misschien
wel een therapie die U kan helpen en de dader kan raken.
Vraag het gerecht om regelmatig met de daders te kunnen spreken, vraag om een
tolk voor de Nederlands onkundige en doe Uw verhaal aan hen, zo dikwijls U het
nodig acht, altijd weer. Tegen over U zit geen koude beroepsmagistraat maar HIJ die
het deed. Vraag hem honderd keer om uitleg, steeds weer Uw pijn en brandend leed
in zijn handen leggende. Het zal U helpen. Niemand kan Uw leed zo met U delen dan
HIJ, HIJ die het U aandeed, vertel hem dat, keer op keer.
U zal zien dat dit hem raakt, hem straft, ja verteert. HIJ zal U zien als geslagen door
zijn handen. Hij weze de duivel zelf maar het zal hem raken. En eens, na dagen,
weken of maanden, zal je berouw in zijn ogen zien en de onuitgesproken vraag naar
hulp, de Uwe, zal in zijn ogen oplichten.
Terwijl U hem straft op een menselijke manier die hij niet wist op te brengen
voor Uw zoon zal U de kracht in U voelen terugkeren, Uw evenwicht zal hersteld
worden en op een ogenblik zal zijn spijt in evenwicht worden gebracht met Uw leed.
Die avond kan U de ogen sluiten en Uw man Guy omarmen, U zal slapen en Uw leven
zal herboren worden. Uw zoon zal U influisteren dat hij van U houdt en binnen in U zelf
zal U hem voelen als een warme balsem en niet meer als een brandende leegte.
Mocht men U deze therapie van rechtswege weigeren, laat het me weten, ik zal er
wat aan doen.
Met weemoed maar in sterkte Uw deelgenoot.
Guido Mylemans
Deurne 07/06/2007
Mevrouw,
Wat U overkomt is met geen woorden te beschrijven. Er is eerst die daad, koud en
ijzig, Uw geliefde zoon tot staan gebracht in zijn leven, een bevroren moment voor
hem, een eeuwig brandend vuur voor U, de hel zoals men ze ons als kind voorhield.
Hier een betoog houden is niet op zijn plaats, Uw leven is vernield en op vreselijke
wijze elke dag opnieuw verbrand zonder je te doden. Uw wonden kunnen niet
genezen, ze vreten aan Uw lichaam en worden steeds dieper en pijnlijker. Ik ween met
U. Mijn tranen zijn niet vol zoute wraak maar vol medeleven voor U.
Het onvermogen iets te herstellen aan deze gruwel doen Uw tranen, vol gezouten
wraak, rode strepen treken over Uw wangen.
Dat een medemens, rechter van beroep, oordeelt over een mededader, in
mededogen voor wat hem overkwam, doet U op de tanden bijten en terecht.
Diep, erg diep, dodelijk menselijk verdriet, kan niet gestild worden door de daad
van het apparaat, het gerechtelijk apparaat. Niet zij deden Uw kind verstommen maar
worden nu wel de daders van een familiaal drama, het Uwe.
Wat ik U wil zeggen is dat moest U de gelegenheid hebben de dader en mededader
eigenhandig te straffen in de geest van Uw onmenselijk leed, dan is het niet zeker dat
U dit ook zal doen.
Maar U kan wel een ander pad bewandelen. Voor dit leed en pijn Uw huwelijk
aantast en U beiden zich laat afglijden naar een uitzichtloze depressie, is er misschien
wel een therapie die U kan helpen en de dader kan raken.
Vraag het gerecht om regelmatig met de daders te kunnen spreken, vraag om een
tolk voor de Nederlands onkundige en doe Uw verhaal aan hen, zo dikwijls U het
nodig acht, altijd weer. Tegen over U zit geen koude beroepsmagistraat maar HIJ die
het deed. Vraag hem honderd keer om uitleg, steeds weer Uw pijn en brandend leed
in zijn handen leggende. Het zal U helpen. Niemand kan Uw leed zo met U delen dan
HIJ, HIJ die het U aandeed, vertel hem dat, keer op keer.
U zal zien dat dit hem raakt, hem straft, ja verteert. HIJ zal U zien als geslagen door
zijn handen. Hij weze de duivel zelf maar het zal hem raken. En eens, na dagen,
weken of maanden, zal je berouw in zijn ogen zien en de onuitgesproken vraag naar
hulp, de Uwe, zal in zijn ogen oplichten.
Terwijl U hem straft op een menselijke manier die hij niet wist op te brengen
voor Uw zoon zal U de kracht in U voelen terugkeren, Uw evenwicht zal hersteld
worden en op een ogenblik zal zijn spijt in evenwicht worden gebracht met Uw leed.
Die avond kan U de ogen sluiten en Uw man Guy omarmen, U zal slapen en Uw leven
zal herboren worden. Uw zoon zal U influisteren dat hij van U houdt en binnen in U zelf
zal U hem voelen als een warme balsem en niet meer als een brandende leegte.
Mocht men U deze therapie van rechtswege weigeren, laat het me weten, ik zal er
wat aan doen.
Met weemoed maar in sterkte Uw deelgenoot.
Guido Mylemans
Deurne 07/06/2007
Verschenen in Het Laatste Nieuws
ZA 09/06/2007 als Brief van de dag
ZA 09/06/2007 als Brief van de dag
| 9000 Lk - 03-10-2007 |